वयाच्या ८१ व्या वर्षी पोटासाठी संघर्ष; जळगावच्या 'त्या' माऊलीच्या मदतीला धावले सामाजिक कार्यकर्ते

Advertisement

वयाच्या ८१ व्या वर्षी पोटासाठी संघर्ष; जळगावच्या 'त्या' माऊलीच्या मदतीला धावले सामाजिक कार्यकर्ते

 वयाच्या ८१ व्या वर्षी पोटासाठी संघर्ष; जळगावच्या 'त्या' माऊलीच्या मदतीला धावले सामाजिक कार्यकर्ते

​जळगाव: पोलीसराज मिडिया संदिप पाटील - "वय वर्ष ८१... अंगात त्राण नाही, पण डोळ्यात कुटुंबाची जबाबदारी आणि मनात जिद्द कायम आहे." ही कहाणी आहे जळगावच्या गणेश कॉलनी परिसरातील सुशीलाबाई शिंपी या आजींची. कुटुंबातील चार कर्ते पुरुष एकामागून एक गमावल्यानंतरही खचून न जाता, आपल्या सुना आणि नातवंडांच्या उदरनिर्वाहासाठी त्या आजही एका छोट्याशा पत्र्याच्या टपरीवर कष्ट करत आहेत. त्यांच्या या संघर्षाची दखल घेत जळगावच्या काही तरुणांनी मदतीचा हात पुढे केला आहे.


​संकटांचा डोंगर, पण जिद्द अफाट

​सुशीलाबाईंच्या आयुष्यात दुःखाचे डोंगर कोसळले. घरातील आधारवड असलेले चार पुरुष गेल्यावर संपूर्ण कुटुंबाची जबाबदारी या माऊलीच्या खांद्यावर आली. वयोमानानुसार विश्रांती घेण्याच्या काळात सुशीलाबाईंना कुटुंबासाठी रस्त्याकडेला पत्र्याची टपरी चालवावी लागत आहे. त्यांच्या या अचाट जिद्दीची चर्चा सोशल मीडिया आणि परिसरात झाल्यानंतर, मदतीसाठी काही संवेदनशील हात पुढे सरसावले.

​शब्दांपलीकडचा आधार: 'या' तरुणांनी स्वीकारली जबाबदारी

​केवळ सांत्वन करण्यापेक्षा प्रत्यक्ष कृतीतून मदत करण्याचा निर्णय प्रताप पाटील, धनराज कासट, विनीत आहुजा आणि रोहित आहुजा या तरुणांनी घेतला. त्यांनी प्रत्यक्ष आजींच्या टपरीवर जाऊन त्यांची भेट घेतली आणि त्यांच्या परिस्थितीचा आढावा घेतला.

​मिळालेली मदत खालीलप्रमाणे:

* ​महिन्याचा किराणा: आजींच्या संपूर्ण कुटुंबाला महिनाभर पुरेल इतका किराणा माल तात्काळ सुपूर्द करण्यात आला.

* ​आरोग्याची हमी: आजींची सून आणि नातवंडांच्या औषधोपचाराचा व दवाखान्याचा संपूर्ण खर्च या तरुणांनी वैयक्तिकरीत्या उचलला आहे.

* ​मासिक मानधन: केवळ एक वेळची मदत न थांबवता, आजींना दरमहा ठराविक आर्थिक मदत देण्याचा शब्दही या तरुणांनी दिला आहे.

​"वयाच्या या टप्प्यावर आजींची धडपड पाहून मन सुन्न झाले. एका कष्टकरी माऊलीच्या आयुष्यात थोडासा का होईना आधार देता आला, याचे आम्हाला समाधान आहे."

— प्रताप पाटील व मित्र परिवार


​मानवतेचे दर्शन

​आजच्या धावपळीच्या युगात जिथे माणुसकी हरवत चालली आहे, तिथे या तरुणांनी दाखवलेली तत्परता कौतुकास्पद ठरत आहे. सुशीलाबाईंच्या डोळ्यातील आनंदाश्रू बरंच काही सांगून गेले. या मदतीमुळे त्यांच्या कष्टाच्या प्रवासात आता आशेचा एक नवा किरण निर्माण झाला आहे.

टिप्पणी पोस्ट करा

0 टिप्पण्या